نویسندگان

چکیده

در مقاله حاضر، در چارچوب برنامه کمینه‌گرا و بر پایه نظریه گروه‌ فعلی لایه‌ای، جایگاه روساختی فعل اصلی را در زبان فارسی بررسی می‌کنیم.بدین منظور، نخست درباره ترتیب کلمه‌ها در این زبان و ساخت درونی گروه فعلی سخن می‌گوییم؛ سپس جایگاه هسته گروه زمان فارسی را بررسی می‌کنیم و بر اساس آموزه‌های نظری و شواهد تجربی، نشان می‌دهیم که در این زبان، زمان در شمار مقوله‌های گروهی هسته پایان قرار دارد؛ آن‌گاه از چگونگی نشان‌گذاری عنصر زمان بر فعل اصلی سخن می‌گوییم و پیشنهاد می‌کنیم در این فرایند، فعل اصلی از درون گروه فعلی کوچک خارج شود و به هسته گروه زمان و در صورت وجود داشتن فعل کمکی «بودن» در ساختار جمله، به هسته گروه نمود کامل، پیوسته شود؛ به گفته دقیق‌تر، بر مبنای این تحلیل، مشخصه تصریب فعل اصلی در فارسی مانند زبان فرانسه و بر خلاف انگلیسی قوی است و در روند بازبینی خود، سبب ارتقای این فعل به گروه بازبینی‌کننده می‌شود.جایگاه قیدهای گروه فعلی، حذف گروه فعلی، ساخت پرسش تأییدی، و تعامل زمان با نمود کامل، شواهدی برای تأیید این فرضیه فراهم می‌آورند.

کلیدواژه‌ها