نویسندگان

چکیده

تصریف یکی از پدیده‌های مهم زبانی است که پژوهش دربارۀ آن در‏ حوزۀ زبان مازندرانی، جز به‌گونه‌ای مختصر و یا در حاشیۀ مباحث دیگر صورت نپذیرفته است؛ درحالی‌که این نوع پژوهش، برای روشن‌کردن نقطه‏های تاریک صرف این زبان، ضروری می‌نماید. در این راستا، در مقالۀ حاضر توصیف و بررسی ویژگی‏های تصریفی زمان، شخص و شمار را در فعل‌های بسیط مازندرانی مبنای کار خود قرار داده‏ایم. پس از توضیحی مختصر دربارۀ فرایند تصریف و مفاهیم بنیادین آن، این سه ویژگی‌ و شیوه‌های تبلور آنها را شناسایی کرده‏ایم و از این رهگذر کوشیده‏ایم مسائل مبهم و شبهه‌ناکی چون پسوند مصدر‏سازِ /essen/، کیفیت شناسه‌ها، کیفیت پیشوند‏های تصریفی و تغییر‏های آوایی حاصل از افزودن این وند‏ها در ستاک فعل و همچنین چگونگی تصریف گذشتۀ نقلی را روشن کنیم.

کلیدواژه‌ها